Άρθρα

Κυνηγώντας την Ευτυχία

 

Σαν κυνήγι μαγισσών ακούγεται! Όταν κάτι είναι ξένο, μη γνώριμο μπορεί και να μην το επιλέξουμε ή να το αγνοήσουμε. Τι μπορεί να είναι αυτό που αποκαλείτε ευτυχία; Ποιος μπορεί να ξέρει και όποιος άραγε θα ήταν διαθέσιμος να το μοιραστεί με άλλους; Η στάση που θα επιλέξουμε να έχουμε για έννοιες τόσο δύσκολα προσδιορισμένες εννοιολογικά θα μπορούσε να είναι καθοριστικής σημασίας.

Ο ορισμός της ευτυχίας είναι υποκειμενικός, χίλιοι άνθρωποι μπορούν να εκφράσουν χίλιες διαφορετικές απόψεις όσον αφορά τον προσδιορισμό της έννοιας ευτυχία. Πολλοί αντιλαμβάνονται την ευτυχία με τα χρήματα που έχουν στην τσέπη τους, όσο περισσότερα λεφτά… ή με τους ανθρώπους που έχουν γύρω τους, όσοι περισσότεροι με αναγνωρίζουν στον δρόμο τόσο πιο… Ίσως εδώ θα ήταν πιο γόνιμο να αναρωτηθούμε αν η ουσία της έννοιας ευτυχίας εκπληρώνεται μέσα από ποσοτικά δεδομένα ή μέσα από εσωτερικά ποιοτικά χαρακτηριστικά που υπάρχουν εν δυνάμει σε όλους τους ανθρώπους.

Υπάρχουν που αντιλαμβάνονται την ευτυχία χάρη στην αναγνώριση της ικανοποίησης που γεννιέται από τα συναισθήματα που νιώθουν κατά την διάρκεια μιας μέρας. Συναισθήματα που απορρέουν συνήθως από τις φιλικές σχέσεις, από την οικογένεια από την επίτευξη ενός προσωπικού στόχου στην δουλειά ή στον ελεύθερο τους χρόνο.

Στα δικά μου μάτια η ευτυχία μοιάζει με το κυνήγι του χαμένου θησαυρού. Για να μπορέσουμε να βρούμε τον θησαυρό καλούμαστε να έχουμε ένα χάρτη (εσωτερικο) και κάποια σημάδια που θα μας προσανατολίσουν προς την σωστή κατεύθυνση (εσωτερικούς δείκτες ικανοποίησης. «Μας πως θα δούμε κάτι που δεν φαίνεται πως θα ακουμπήσουμε κάτι που δεν πιάνεται». Αυτό που θα σας προσκαλούσα να τολμήσετε να εμπιστευτείτε τον εαυτό σας, τις αισθήσεις σας, τις γνώσεις σας. Κανείς δεν σας γνωρίζει όπως εσείς. Επιτρέψετε στον εαυτό σας μικρές καθημερινές απολαύσεις, δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας, ανοίξτε τα «εσωτερικά» σας μάτια, αναγνωρίστε αυτό που σας κάνει χαρούμενους. Επιθυμείτε να δείτε να ακούσετε ένα φίλο που έχετε καιρό να βρεθείτε, δημιουργήστε τις συνθήκες ώστε να το πετύχετε. Θέλετε να ακούσετε ένα τραγούδι χωρίς να κάνετε κάτι άλλο, επιθυμείτε να βγείτε έξω με τον/την σύντροφο σας τολμήστε να το προσφέρετε στον εαυτό σας.

Η ευτυχία δεν είναι ένα εμπόρευμα προς πώληση στα μαγαζιά δεν υπάρχει πουθενά, υπάρχει μέσα μας και προσδιορίζεται από εμάς τους ίδιους. Την ευτυχία καλούμαστε να την νιώσουμε, να την αναδείξουμε να την ξανακάνουμε δική μας (πάντα κατά την γνώμη μου).

Η εξέλιξη του γάμου

Για να εξελιχθεί και να μακροημερεύσει ένας γάμος χρειάζεται προσπάθεια και από τους δύο. Ο ένας από τους δύο συνήθως μπορεί να μην είναι αρκετός. Φαίνεται να είναι σημαντικό σε δύσκολες περιόδους του γάμου με ποιους επιλέγουμε να μοιραστούμε τα οικογενειακά μας θέματα. Άτομα  που μας εμπνέουν εμπιστοσύνη, ασφάλεια που μας προάγουν μπορούν ενδεχομένως να εκφράσουν γνώμη χρήσιμη ως προς την εξέλιξη του γάμου μας. Αυτό που συνήθως φαίνεται να ψάχνουμε είναι γνώμες που μπορούν να μας πάνε παραπέρα διευρύνοντας τις επιλογές μας. Την αυτοκριτική λιγότερο ή περισσότερο την κάνουμε όλοι μας (υποθέτω) την αυτολύπηση μπορούμε και να την αφήσουμε σε αναμονή.

Όταν είναι καιρό για δράση και τα δύο μέλη του ζευγαριού πέρα από τις διαφωνίες, τις μικρότητες και τους εγωισμούς καλούνται να αναγνωρίσουν τις ποιότητες και τα συναισθήματα που τους ένωσαν εξ αρχής. Να συνειδητοποιήσουν  τι είναι αυτό που τους ενώνει όλο αυτό το χρονικό διάστημα και να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Πολλές φορές την πρωτοβουλία για δράση την αναλαμβάνει ένα από τα μέλη του ζευγαριού, στην πορεία όμως καλείται και το έτερο ήμισυ να λάβει μέρος σε αυτά που γίνονται για το ζευγάρι. Το να προσπαθεί το ένα ταίρι να κουνήσει το βουνό μάλλον ουτοπιστικό θα ακουγόταν.

Από την εμπειρία μου σκέφτομαι ότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συμβάλλουν  ώστε να εξελιχθεί μία σχέση, κάποιοι από αυτούς είναι οι παρακάτω:

Η αύξηση της επικοινωνίας, η συμμετοχή σε κοινές δράσεις, οι κοινές επιδιώξεις και στόχοι φαίνεται να αυξάνουν την αλληλεπίδραση του ζευγαριού στον γάμο.

Η αγάπη, που πολλοί μπορεί να την θεωρούμε δεδομένη, όταν ξαναμπαίνει στο καθημερινό λεξιλόγιό μας φαίνεται να λειτουργεί ευεργετικά. Το να την επικοινωνούμε και να την δείχνουμε με τον λόγο και την συμπεριφορά μας μπορεί να κοστίσει λίγο παραπάνω χρόνο αλλά όταν κάτι το πιστεύουμε μόνο προς όφελος θα είναι.

Η ερωτική ζωή καλείται να ικανοποιήσει όχι μόνο τις βιολογικές ανάγκες αλλά και τις συναισθηματικές. Στις προσωπικές μας στιγμές δεν είμαστε μόνο δύο σώματα είμαστε κάτι παραπάνω. Δύο άνθρωποι που θέλουν να μοιραστούν συναισθήματα, που θέλουν να νιώσουν ασφάλεια, συντροφικότητα.

Σεβασμός προς την διαφορετικότητα. Ο σύντροφός μας δεν είναι ακριβής φωτοτυπία του εαυτού μας. Καλούμαστε να κατανοήσουμε και αν είναι εφικτό να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα π.χ. ότι ο/η σύντροφος μπορεί να λειτουργεί και διαφορετικά από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας.

Όλα τα παραπάνω είναι  σκέψεις υποκειμενικές που θέλησα να μοιραστώ μαζί σας προσδοκώντας ότι μπορούν αποτελέσουν έστω μία μικρή ώθηση που θα σας βοηθήσει, όλους εσάς που προσπαθείτε μέσα στον γάμο σας, να τον εξελίξετε.

Ο μικρός εξερευνητής I Ο μαθητής του δημοτικού

Το παιδί
Το παιδί με την είσοδο του στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση κάνει ένα άνοιγμα προς τον έξω κόσμο. Αρχίζει δηλαδή και εξερευνά ενεργά με μεγαλύτερη ένταση και συχνότητα συμπεριφορές συναισθήματα που θα μπορούσαν να του προσφέρουν μεγαλύτερη ικανοποίηση. Το βίωμα της χαράς, του χαμόγελου, της αταξίας αν το θέλετε, οδηγεί το παιδί στο να θέλει να επαναλάβει αυτό το βίωμα για να ξαναδοκιμάσει αυτή την χαρά.

Είναι ένας μικρός εξερευνητής των συμπεριφορών των καταστάσεων που θα του προσφέρουν χαρά, που θα του προσδώσουν ένα εσωτερικό αίσθημα ικανοποίησης, αυτό το αίσθημα που σχεδόν όλοι μας έχουμε δοκιμάσει τρώγοντας μια σοκολάτα! Την ίδια χρονική περίοδο που το παιδί πειραματίζεται καλείται να μάθει νέους κανόνες και να ανταπεξέλθει στις μαθησιακές απαιτήσεις του σχολείου.

Στην αναζήτηση αυτή του παιδιού ο γονέας, το σχολείο, οι δάσκαλοι έχουν καθοριστικό ρόλο ώστε να βοηθήσουν το παιδί να βρει μία νέα ισορροπία μεταξύ του εξερευνώ και του μαθαίνω να συμβιώνω με τους νέους κανόνες που εισάγει ο θεσμός του σχολείου.

Το παιδί καλείται να αποκωδικοποιήσει όλα αυτά τα συναισθήματα και τις υποχρεώσεις που γεννιούνται από το καινούριο πλαίσιο του σχολείου. Η εξελικτική διαδικασία έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, το παιδί έχει τις δικές του ικανότητες και θα τις αναπτύσσει με το πέρασμα του χρόνου όλο και περισσότερο. Οι γονείς και οι δάσκαλοι είναι οι δύο άλλοι κρίκοι που κατά την γνώμη μου μπορούν να συνδράμουν καταλυτικά βοηθώντας το παιδί σε αυτήν την εξερευνητική εξελικτική του διαδικασία.

Ο μικρός εξερευνητής II Το σχολείο και οι δάσκαλοι

Το σχολείο

Το σχολείο ως θεσμός εννοεί, κατά την δική μου γνώμη, την προαγωγή των συμπεριφορών, την ανάπτυξη των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων, τον εμπλουτισμό των γνώσεων. Όλα αυτά είναι εφόδια που αρχίζουν να χτίζονται από πολύ νωρίς π.χ. η ικανότητα να είναι αυτόνομο, να έχει σεβασμό πρωτίστως στον εαυτό και κατά συνέπεια στους σημαντικούς (λιγότερο ή περισσότερο) άλλους της ζωής του, να εκφράζεται ελεύθερα, να αποφασίζει αυτό για τις ανάγκες του.

Το σχολείο η πρωτοβάθμια εκπαίδευση συνολικά ως θεσμός έχει στόχο να πάρει ένα μικρό παιδί που δεν γνωρίζει ακόμα να διαβάζει και να του δώσει εκείνες τις βάσεις που θα το καταστίσουν ικανό να ανταπεξέρθει στις μαθησιακές προκλήσεις του γυμνασίου. Και όχι μόνο, το παιδί στην πρώτη δημοτικού δεν έχει κατακτήσει ακόμα κάποιες έννοιες οπότε έχει ανάγκη να τις νοηματοδοτήσει, δεν έχει συναναστραφεί με ομάδες και καλείται να διαχειριστεί τις διαφορετικές γνώμες και συμπεριφορές κτλ. Στην τελευταία τάξη του δημοτικού το παιδί έχει κάνει ήδη πολύ δρόμο σε σχέση με τη Α τάξη, γράφει, διαβάζει, σκέφτεται, συναναστρέφεται περισσότερα άτομα, νοηματοδοτεί, αναπτύσσει κριτικό πνεύμα.

Σ’ αυτή την εξάχρονη πορεία του παιδιού στο δημοτικό σχολείο ίσως θα ήταν επωφελές να λαμβάναμαι υπόψη λίγα ή πολλά από τα παρακάτω:

• Η γνώση ότι το κάθε παιδί είναι μοναδικό με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Η κατανόηση της και η αποδοχή της διαφορετικότητας μπορεί να μας προσανατολίσει σε μία πιο ευέλικτη συμπεριφορά. Το παιδί είναι αυτοδιάθετο αυτορυθμιζόμενο και τείνει προς όλο και μεγαλύτερη αυτονόμηση.
• Ακούμε τα παιδιά και τις ανάγκες τους γιατί το καλό του ενήλικα δεν είναι πάντα το καλό του παιδιού.
• Φαίνεται ότι οι συγκρίσεις με άλλα παιδιά δεν είναι προς όφελος κανενός, προάγουν τον ανταγωνισμό μειώνουν τις συνεργασίες μεταξύ των παιδιών.
• Η τιμωρία ως μέσο εκπαίδευσης όλα αυτά τα χρόνια δεν φαίνεται να έχει προσφέρει τα προσδοκώμενα.
• Ο μπαμπούλας ή η τσιγγάνα ως μέσο για να επιβάλουμε πειθαρχεία στο παιδί μάλλον περισσότερο φοβίζει το παιδί παρά το βοηθάει να ενεργοποιήσει γνωστικές διαδικασίες για να κατανοήσει την κατάσταση.
Ο/Η δάσκαλος/η

Εκτός από την ιδιότητα του δάσκαλου του παιδαγωγού παραμένει ένας άνθρωπος με ανάγκες. Έχει ανάγκη ενδεχομένως της αναγνώρισης από τους γονείς του παιδιού, από τον προϊστάμενο του, έχει ανάγκη της επαγγελματικής πραγμάτωσης, έχει τα προβλήματα της οικογενειακής και προσωπικής του ζωής. Δεν έχει μόνο το καθήκον του. Οπότε είναι ωφέλιμο να του αναγνωρίζουμε αυτή την διάστασή του και να την κατανοήσουμε.

Σκέφτομαι ότι αυτή η προσέγγιση μπορεί να αυξήσει και να καλυτερεύσει την επικοινωνία με τον δάσκαλο. Αυτή η περιγραφή μπορεί να μας οδηγήσει σε μία άλλου είδους προσέγγιση του παιδαγωγού. Ο δάσκαλος/α δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους γονείς με δέος ούτε και με τρόμο. Κατά την γνώμη μου αυτό που χρειάζεται είναι σεβασμός και ειλικρίνεια στις καλές και στις κακές στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές.

Ο ρόλος του δάσκαλου είναι η διαπαιδαγώγηση του παιδιού. Ρόλος σύνθετος μιας και όταν αναφερόμαστε σ’ αυτόν μας έρχεται στο μυαλό ότι ο δάσκαλος πέρα από την παράδοση του μαθήματος καλείται να εμπνεύσει το παιδί, να οξύνει το κριτικό του πνεύμα, να το μυήσει στην εκπαίδευση του εαυτού του.

Θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι ο δάσκαλος δεν είναι μόνος. Σε όλα τα επίπεδα της δουλειάς του, σε όλες τις ανάγκες του το σχολείο ως θεσμός μπορεί να του προσφέρει υποστήριξη π.χ. διαμέσου των σχολικών συμβούλων, το ίδιο θεωρώ ότι μπορούν να προσφέρουν οι γονείς ο καθένας μεμονωμένα αλλά και ο εκάστοτε σύλλογος γονέων.

Στο δύσκολο έργο που έχει αναλάβει συνειδητά ο εκπαιδευτικός πιστεύω ότι χρειάζεται υποστήριξη, βασική προϋπόθεση για να υπάρξει υποστήριξη είναι να τολμήσει ο εκπαιδευτικός να κάνει θέμα το πρόβλημά του και να μιλήσει γι’ αυτό.

Ο μικρός εξερευνητής ΙΙΙ Οι γονείς μαθητών δημοτικού σχολείου

Κάθε γονέας ελπίζει και προσδοκεί το καλύτερο για το παιδί του. Ο συναισθηματικός πλούτος, οι αξίες, οι συμπεριφορές με τις οποίες έχει μπολιάσει το παιδί του, στα δικά μου μάτια, είναι ήδη ορατά από την αρχή της παιδικής ηλικίας.

Ο γονέας χρειάζεται και αυτός υποστήριξη όταν διαπιστώνει ότι ένα πρόβλημα υπερβαίνει τις δυνατότητές του. Είναι καλό να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε σούπερ ήρωες σε κόμικ άλλα κοινοί θνητοί που αν μοιραστούμε αυτό που μας προβληματίζει μπορεί και να ακούσουμε κάτι που θα μας κάνει νόημα που θα μας οδηγήσει σε μία διαφορετική στάση απέναντι στο πρόβλημα. Βασική προϋπόθεση για να υπάρξει υποστήριξη είναι να τολμήσει ο γονέας να κάνει θέμα το πρόβλημά να μιλήσει γι’ αυτό.

Η συνδρομή του γονέα με την συζήτηση, τη εμπιστοσύνη, την κατανόηση, την επιβράβευση μπορούν, κατά την γνώμη μου, να βοηθήσουν τα παιδιά ώστε να εκφράζονται καλύτερα συναισθηματικά, γλωσσικά, συμπεριφορικά μέσα στο σχολείο.

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Αυτή η λαϊκή ρήση απεικονίζει πολύ συχνά την σχέση γονέα και δάσκαλου. Θα ήθελα αν μου επιτρέπεται όμως να τονίσω ότι μία καλοπροαίρετη και αμφίδρομη συνεργασία μπορεί να είναι επωφελής και για τα δύο μέρη. Γι αυτό θα ήθελα να τονίσω τα παρακάτω:

• Οι δύο πλευρές καλούνται να ξεπεράσουν στερεότυπα συνεργασίας παλαιών ετών.
• Να έχουν ανοιχτό δίαυλος επικοινωνίας.
• Η συνεργασία η κοινή στάση μπορεί να προλάβει και να επιλύσει θέματα πριν αυτά οξυνθούν.
• Η απαξίωση λεκτική η έξω λεκτική της μίας πλευράς προς την άλλη δεν βοηθά.

Μιλώντας για τον καρκίνο

Ο ΚΟΜΠΟΣ

(οι σκέψεις που γίνονται λόγος)

Πολλές φορές συνομιλώ με ανθρώπους που μου δίνουν την εντύπωση ότι αποφεύγουν να μιλήσουν ευθέως για τον καρκίνο. Πολλοί προτιμούν να μιλήσουν γενικά και αόριστα, άλλοι πάλι αποφεύγουν και οι περισσότεροι συνήθως αναφέρονται στην «αρρώστια» (ξέρεις εσύ πια) ή στην «κατάρα» ή στην «ατυχία που τους βρήκε», διερωτώμενοι όλοι το γιατί.

Μου φαίνεται σαν να μιλάνε για ένα μυστικό το οποίο όλοι γνωρίζουν άλλα ο καθένας για τους δικούς του προσωπικούς λόγους προτιμάει να μην μιλάει. Σαν να υπάρχει κάτι υπερφυσικό, έξω από τα ανθρώπινα όρια, αόρατο και απεχθές, τόσο ισχυρό όσο και ανίκητο.

Είναι ανίκητο τελικά αυτό το μυστικό, είναι ανίκητος ο καρκίνος; οι άνθρωποι που έχουν επιβιώσει φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν ότι η μάχη δεν είναι χαμένη a priori.

Τι είναι αυτό που εμποδίζει τους ανθρώπους να μιλάνε γι’ αυτό; που τους φοβίζει τόσο πολύ ώστε να πιστεύουν ότι δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν; Μήπως τελικά θα ήταν πιο λειτουργικό για όλους να μην έχουμε μυστικά αλλά να μιλάμε ευθέως για τον καρκίνο;

Μέσα από την εμπειρία μου με τις ομάδες (που κάναμε στον σύλλογο καρκινοπαθών στην Ξάνθη) μου φάνηκε ότι μπορούμε να το δούμε τουλάχιστον και αλλιώς!

Ο κόμπος στον λαιμό μπορεί να μην είναι αυτό που φαίνεται στην πρώτη μας περιγραφή δηλαδή μια κατάσταση που δεν αλλάζει, αδιέξοδη και μονόχρωμη. Μέσα από την δουλειά μου στις ομάδες αναδείχθηκε η ανάγκη πολλών συνανθρώπων μας να μοιραστούν τα προσωπικά τους βιώματα και συναισθήματα. Είχα την αίσθηση ότι αυτή η αποκάλυψη λειτούργησε απελευθερωτικά, τόνωσε την αυτοπεποίθηση τους, έδειξε ότι ο καρκίνος δεν είναι μονόδρομος, η ζωή δεν σταματάει σε μια διάγνωση.
Όσο ζούμε μπορούμε να δημιουργούμε και να έχουμε ποιότητα ζωής ανάλογη των προσδοκιών μας. Το να μοιραζόμαστε τα βιώματα μας φαίνεται να είναι λιγότερο οδυνηρό από το να τα σιωπούμε και να τα πνίγουμε.

Μέσα από τις ομαδικές συναντήσεις αναδύθηκαν οι ανάγκες των ανθρώπων που συμμετείχαν σε αυτές. Φάνηκε να λειτουργούν εποικοδομητικά: ο εστιασμός στα ενδιαφέροντα μας, στα συναισθήματα μας, στο σώμα μας, στην οικογένεια μας. Όλα τα παραπάνω συνεχίζουν να υφίστανται δεν εξαφανίζονται με την εμφάνιση του καρκίνου χρειάζονται όμως την προσοχή μας για να παραμείνουν ενεργά.

Η αντιμετώπιση του καρκίνου διαφέρει πολύ στα άτομα. Υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποί μας που επιλέγουν να μην συζητάνε καθόλου, άλλοι το συζητάνε μόνο με αυτούς που νιώθουν ασφάλεια και άλλοι το συζητάνε με όλους. Είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να επιλέξει πως θα αντιμετωπίσει την όλη διαδικασία.

Φαίνεται να αυξάνονται οι δυνατότητες μας όταν δίνουμε την προσοχή μας και στις υπόλοιπες ανάγκες μας.

Ο συχνότερος διάλογος με τον εαυτό μας συχνά φαίνεται να φέρνει στο φως μια ανάγκη για μετακίνηση, για αλλαγή προοπτικής ίσως και για επαναπροσδιορισμό των αναγκών.

Μ’ αυτό θα ήθελα να πω ότι το να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας, το να έρθουμε σε επαφή με όλα τα κομμάτια του μπορεί και να μας δείξει, ότι περά από τον προβληματισμό, την απόγνωση, τον φόβο που πολλές φορές φαίνεται να μας κυριεύουν, υπάρχουν η οικογένεια, οι φίλοι, οι μικρές απολαύσεις όπως ένα ωραίο γεύμα, μια βόλτα, μια καινούρια γνωριμία…

Το να υπακούσουμε χωρίς δεύτερη κουβέντα στη φωνή που μας λέει «δεν υπάρχει χώρος για απολαύσεις», χώρος για πράγματα ή σκέψεις που μας ικανοποιούν που μας παρηγορούν είναι σαν να στερούμε στον εαυτό μας τη ζωντάνια, την φρεσκάδα, το δικαίωμα στη ζωή.

Όταν καταφέρουμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας με μεγαλύτερη αγάπη, με περισσότερη κατανόηση ίσως να μην δούμε μόνο πόνο και οδύνη ίσως αναγνωρίσουμε ότι μπορούμε να προσθέσουμε ακόμα την δικιά μας πινελιά στην ζωή μας.

Μπορούμε και να τα αλλάξουμε, μπορούμε να είμαστε συμμέτοχοι σε αυτά που μας συμβαίνουν μπορούμε να αποφασίζουμε εμείς τον τρόπο που θέλουμε να ζήσουμε.

Στο συγκεκριμένο άρθρο παραθέτω αυτό το οποίο στα δικά μου μάτια παράχθηκε μέσα στις ομάδες και που ενδεχομένως μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά και σε άλλους συνάνθρωπους μας. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον σύλλογο καρκινοπαθών Ξάνθης για την δυνατότητα που μου έδωσε να βοηθήσω στην προσπάθεια που κάνει και συνάμα να γίνω καλύτερος επαγγελματίας και άνθρωπος.

Δημιουργία ομάδας αυτοβοήθειας για γονείς που έχουν βιώσει το διαζύγιο

«Σχέσεις που αλλάζουν οικογένεια που διαφοροποιείται, Επαναπροσδιορίζοντας τις σχέσεις στην οικογένεια»
Η δημιουργία αυτής της ομάδας έχει ως στόχο, να βοηθήσει το άτομο-γονέα να αντιμετωπίσει όσο το δυνατό καλύτερα γι΄αυτόν/ην τις καινούριες προκλήσεις που δημιουργούνται μετά την απόφαση του χωρισμού. Η ομάδα μπορεί να είναι αρωγός στην προσπάθεια του ατόμου-γονέα να:
α) κατασκευάσει τις συνθήκες εκείνες που θα του επιτρέψουν να αισθανθεί ασφάλεια και εμπιστοσύνη στον εαυτό του,
β) προχωρήσει σε αλλαγές τόσο σε προσωπικό όσο και σε οικογενειακό επίπεδο επιλέγοντας τις καλύτερες δυνατές λύσεις
γ) προχωρήσει στη δημιουργία μια νέας ισορροπίας σε όλα τα επίπεδα που θα του προσδώσει ηρεμία και ικανοποίηση.

Υπεύθυνος Θεμιστοκλής Παπαδόπουλος Ψυχολόγος, Συστημικός Ψυχοθεραπευτής
Οι συναντήσεις θα γίνονται κάθε δεκαπέντε μέρες, κάθε δεύτερη Δευτέρα στις 19:15
Κόστος συμμετοχής €10 ανά άτομο.
Ο χώρος διεξαγωγής βρίσκεται στην Θερμοπυλών 1 στην Ξάνθη.
Τηλέφωνα επικοινωνίας 2541027740, 6944111205.

Πως θα σώσω τον γάμο μου

(οι σκέψεις που γίνονται λόγος)

Σκέφτομαι το θεϊκό χέρι που θα έρθει να απομακρύνει τα σύννεφα στη σχέση, να εξευμενίσει τα οργισμένα πνεύματα των ανθρώπων, που θα προκύψει μαγικά και απρόβλεπτα ένα πρωί. Σκέφτομαι ότι αυτό είναι ένα θαύμα και θαύματα συμβαίνουν σπάνια στην ζωή. Στα παραμύθια που διαβάζαμε μικροί μαζί με την γιαγιά μας συνέβαινε πιο συχνά. Σήμερα όλοι αναγνωρίζουμε ότι για να επιτύχουμε ένα αποτέλεσμα χρειάζεται να μοχθήσουμε πολύ και πάλι όμως μπορεί να μην είναι αρκετό.

Ο γάμος είναι μία δέσμευση που παίρνουν δύο άνθρωποι από κοινού, προϋποθέτει την ύπαρξη δύο ατόμων που συμφωνούν ότι αντιλαμβάνονται με παρόμοιο τρόπο την δέσμευση. Όταν ο ένας από τους δύο ή και οι δύο δεν θέλουν να συνεχίσουν να παλεύουν για την σχέση προφανώς και υπάρχει πρόβλημα. Ο γάμος είναι μια δέσμευση είναι μια σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων που συνειδητά συμφώνησαν να αναλάβουν.

Μια σχέση μπορεί και να μην σημαίνει τίποτα αν στηρίζεται αποκλειστικά σε μία δέσμευση που πήραμε ελαφρά την καρδιά πριν αρκετό καιρό. Ο γάμος θέλει δουλειά, είναι οι πράξεις μας οι ικανότητές μας που ενεργοποιούνται κάθε μέρα για να προσδώσουν ευημερία στη σχέση μας. Είναι δεδομένο ότι παντρευτήκαμε αλλά όχι ότι θα συνεχίσουμε να είμαστε μαζί. Το να πιστεύουμε ότι ο άλλος είναι δεδομένος μάλλον θα έλεγα ότι αυτό είναι αφελές.

Κατ’ αρχάς καλό θα ήταν να μιλάμε για τις ανάγκες μας να κάνουμε θέμα αυτό που μας προβληματίζει και μας δυσκολεύει αντί να περιμένουμε από τον/την σύντροφό μας να μαντέψει τι χρειαζόμαστε για να είμαστε καλά. Δύσκολα κάποιος μπορεί να καταλάβει τι έχουμε στο μυαλό μας!

Ο σεβασμός στον εαυτό μας και στις ανάγκες του φαίνεται πολλές φορές να ξεδιαλύνει την ομίχλη καθαρίζοντας το τοπίο. Συνέπεια του αυτοσεβασμού κατά την δική μου γνώμη είναι ό μεγαλύτερος σεβασμός και η κατανόηση των αναγκών του συντρόφου.

Σε μία σχέση σε ένα γάμο το εμείς έχει υψηλότερη προτεραιότητα από το εγώ οπότε και οι συμβιβασμοί, η επαναπροσαρμογή των αναγκών που κάνει ενίοτε το ζευγάρι είναι προς όφελος του γάμου τους.
Η επιβράβευση μεταξύ των συντρόφων φαίνεται να φθίνει όσο περνάει ο καιρός. Θεωρούνε τα μέλη του ζευγαριού ότι γνωρίζουν τον άλλο τόσο καλά οπότε επειδή τον γνωρίζουν καλά μπορεί να θεωρούν δεδομένη ότι ο άλλος δεν χρειάζεται καμία επιβράβευση! Καλό θα ήταν να λέμε και κανένα μπράβο όχι από οίκτο όμως αλλά γιατί πιστεύουμε ότι ο σύντροφός μας το αξίζει.

Η αγάπη είναι ένα βαθιά ριζωμένο συναίσθημα. Δεν εμφανίζεται τυχαία ούτε εξαφανίζεται μέσα σε ένα βράδυ. Ο ήλιος μας θρέφει μας ηρεμεί, μας ζεσταίνει αλλά δεν έχει πάντα λιακάδα. Καλό θα ήταν να αναγνωρίζουμε τα μαύρα σύννεφα όταν αυτά εμφανίζονται παρά να τρέχουμε να προφυλαχτούμε όταν ξεσπάσει η βροχή.

Δεν είναι δεδομένη η αγάπη γι’ αυτό συνεχίζουμε να την διεκδικούμε και να την αναζωογονούμε έμπρακτα. Η αγάπη από μόνη της δεν φτάνει πάντα, μπορεί όμως να αποτελέσει την βάση πάνω στην οποία μπορούμε να χτίσουμε τις επιθυμίες, τα όνειρά, τις ανάγκες, τις σχέσεις μας. Συνεχίζουμε να δουλεύουμε με τον εαυτό μας και τον σύντροφο μας.

Η ζήλεια και ο έρωτας

(οι σκέψεις που γίνονται λόγος)

Μια παραμορφωμένη ιδέα της αίσθησης του «ανήκω» θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την έννοια της παθολογικής ζήλεια. Ένας υποθετικός διάλογος θα ήταν κάπως έτσι: «μου ανήκεις, είσαι δικός/ια μου και ας μην το ξέρεις δεν σε μοιράζομαι και απαιτώ να έχω τον έλεγχο σου ασχέτως αν συμφωνείς».

Η ζήλεια εμπεριέχει την  έννοια της κτητικότητας, η οποία με την σειρά της αποζητά την άκριτη αποδοχή της ως μία διαστρεβλωμένη έκφραση αγάπης, φροντίδας, προσοχής. Η παθολογική ζήλεια μας φθείρει, μας τρώει τα σωθικά σαν την σκουριά που καλύπτει την λάμψη από το ασήμι.

Ο έρωτας από την άλλη βασίζεται στην έκφραση των αμοιβαίων συναισθημάτων του ενός προς τον άλλο, την εμπιστοσύνη, το μοίρασμα  σκέψεων ιδεών βιωμάτων. Δεν χρειάζεται κάποιος να ασκεί έλεγχο προς τον άλλο για να νιώσει αγάπη.

Η παθολογική ζήλεια πολλές φορές δεν ορίζεται ως πρόβλημα από τον/την  αποδέκτη της ή τουλάχιστον αυτό φαίνεται να συμβαίνει συχνά στην αρχή της σχέσης. Ενδεχομένως, ο αποδέκτης της ζήλειας, μπορεί να αισθάνεται, να υποψιάζεται ότι η συμπεριφορά του ατόμου που έχει επιλέξει στην ζωή του δεν είναι η αρμόζουσα. Ότι αυτή η συμπεριφορά δεν θα έχει αρνητική επίδραση στην σχέση ενδεχομένως να λέει στον εαυτό του ότι είναι ένα παροδικό συμβάν λόγω ανασφάλειας, λόγω του ότι δεν έχουμε ζήσει μαζί αρκετό καιρό.

Χρειάζεται να συμβεί κάτι τόσο ισχυρό ώστε να ταρακουνήσει τον/την σύντροφο/η και να επιφέρει μια ουσιαστική αλλαγή στην σχέση (καβγάς, σκηνή ζηλοτυπίας, απειλή χωρισμού), αυτός που ζηλεύει δείχνει να μην το αντιλαμβάνεται.

Όσο το άτομο που ζηλεύει δεν αντιλαμβάνεται την ζήλεια ως πρόβλημα τόσο το πρόβλημα θα γιγαντώνεται και θα υποθάλπει την σχέση του ζευγαριού και τις σχέσεις που το ζευγάρι αναπτύσσει με άλλα άτομα.  Δεν φτάνει να αντιλαμβάνεται την ζήλεια ως πρόβλημα μόνο ο σύντροφος θα ήταν πιο ωφέλιμο για την σχέση να την δούνε και τα δύο εμπλεκόμενα μέρη ως πρόβλημα.

Ο έρωτας μπορεί να αποτελέσει τον κοινό τόπο όπου συναντώνται δύο άνθρωποι με αμοιβαία αισθήματα, όνειρα, στόχους. Η ζήλεια έχει την δύναμη να μας παραπλανεί και να μας τυφλώνει δημιουργώντας έναν «παράλληλο» κόσμο. Όσο δεν αντιλαμβανόμαστε όλα αυτά τα συναισθήματα που μας ένωναν μέχρι χθες τόσο αυτά θα εκλείπουν από το παρόν μας.

Γνώμη μου είναι ότι το ζευγάρι χρειάζεται να επαναπροσδιορίσει τις ανάγκες του, να αναγνωρίσει τα αισθήματα που θρέφουν ο ένας για τον άλλο σήμερα, να οριοθετήσουν τις κοινά αποδεκτές συμπεριφορές προσδιορίζοντας ένα εύλογο χρονικό διάστημα ικανό να τους δώσει απαντήσεις για το τι μπορούν να καταφέρουν μαζί.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν κομμάτι της προσωπικής μου θέασης σχετικά με το σύνθετο πρόβλημα της ζήλειας.

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

(οι σκέψεις που γίνονται λόγος)

Το φαινόμενο της επιθετικής συμπεριφοράς στο σχολείο φαίνεται να αυξάνεται όλο και πιο πολύ τα τελευταία χρόνια. Ίσως θα έπρεπε όλοι να αναρωτηθούμε τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια που δεν συνέβαινε στο παρελθόν; τι άλλαξε και τα παιδιά παρουσιάζονται όλο και πιο σκληρά με τους συμμαθητές τους αλλά και με τον εαυτό τους; Οι ενήλικες δεν αντιμετώπιζαν τέτοια θέματα όταν ήταν παιδιά και αν ναι τα βιώματα των γονέων θα μπορούσαν να βοηθήσουν σήμερα τα παιδιά τους ώστε να αποκρούουν πριν καν εμφανιστούν επιθετικές, κοροϊδευτικές, υποτιμητικές συμπεριφορές; Όλα τα παραπάνω είναι ερωτήματα που φαίνεται να απασχολούν τους ενήλικες όμως οι απαντήσεις ποικίλουν προς πολλές κατευθύνσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ